เรื่องมีอยู่ว่า
แฟนกระผม ไปกาดหลวง ซื้อของต่าง ๆ เข้าแบงค์ จ๋นเสร็จ
นึกขึ้นได้ต้องไปซื้อแป้งพัฟ
ก่เลยแวะไปฮ๊านเครื่องสำอางฮ๊านใหญ่ของกาดหลวง ตี้จื้อ ....คอสเมติก ๆ นั่นเน๊าะ
พลาด บ่ะเอาโทรศัพท์และเงินสดที่เพิ่งถอนมาจากธนาคารมาประมาณ 5 ปันติดตั๋ว เพราะคิดว่าจะเข้าไปแป๊บเดียว ก็เลยฝากกระเป๋าใหญ่พร้อมสัมภาระอีกมหาศาลไว้กับคุณลุงยาม (ผู้แป๋งหน้าหมึนตลอดกาล) เนื่องจากกติกาเปิ้นบอกว่ากั๋นการเข้าใจ๋ผิดในการซื้อของ
ได้แท็กหมายเลข .... มา โอเค แล้วจรลีเข้าไปซื้อของ
สิบกว่านาทีผ่านไป
เอาแท็กมาแลกตี้ลุงยาม
ลุงแป๋งหน้าง่าวบอกว่า เอาไปแล้วบ่ะใจ้กา
แฟนผมลมขึ้นทันที อะหยัง ก็แท็กอยู่เนี่ย เอาไปได้จะได ตึงของตี้ซื้อใหม่ เอกสาร โทรศัพท์ หอบบะเละบะเล่น
ผู้จัดก๋านอยู่ไหนฮ้องมาเลาะ
ก๋ำลังฮู้วันนี้ว่าเจ้าของฮ้านเป๋นแขกแหมเมาะ
ลูกจายเจ้าของออกมา ยังหนุ่ม แป๋งหน้าก๋วน....
อู้ก่ก๋วน... แป๋งท่าจะบ่ฮับฮู้อะหยังซักอย่าง ใจ้หื้อแฟนผมวิ่งไปฟ้องต๋ำหนวดตี้ป้อมต๋ำนั้น
พอต๋ำหนวดมา ก่แป๋งอู้กับแฟนผมว่า เรื่องอย่างนี้ถือว่าฟาดเคราะห์ไปเนาะ บ่ต้องหื้อมันเป๋นก๋านต๋ำหนวดก่ได้
ต๋ำหนวดก่ซูบซาบแฟนผมบอกว่า บ่ต้องยอมความ บ่อั้นมันก่จะเป๋นอย่างอี้แหมติก ๆ
ก่เลยต้องแจ้งความตี้โฮงพัก
ซึ่งต๋อนแรกตี้ต๋ำหนวดป้อมมาขอดูกล้องวงจรปิด มันก่บ่ยอม
ต้องเอาต๋ำหนวดตี้โฮงพักไปขอ มันถึงจะหื้อ
แต่ดูไปแล้วก่บ่ได้ประโยชน์ ติดกล้องอยู่แหมจ๊อก ผ่อก้าของฮ้านเปิ้น แถมยังเอาอะหยังบ่ะฮู้มาบังตรงที่ฮับฝากของแหม
จ๋นวันนี้คดีก่อยังบ่คืบหน้า ปล๋งแล้วครับ
ต๋อนนี้แฟนผมเสียความฮู้สึกขนาดหนัก เพราะบ้านนั้นเป็นลูกค้ามาตั้งสมัยป้อแม่ ไว้ใจ๋ขนาดหนัก
ระวังน่อยเน่อครับ ของมีค่าอย่าฝากยาม เพราะเขาบ่ฮับผิดชอบชัวร์ ในข้อกฏหมายก่บอกเอาไว้ ว่าของมีค่าเฮาต้องเก็บไว้กับตั๋ว
อย่าพลาดเหมือนแฟนผม บ่อั้นจะเส้าไปแสนนาน
ฟาดเคราะห์ไปเกือบหมื่น เซ็งแทน