กลางเดือนที่ผ่านมา
ผมเจ็บป่วยกระทันหันด้วยโรคที่ร้ายแรงพอควร ถ้ารักษาไม่ทันหรือไปหาหมอไม่ทันเวลาก็คงต้องจบชีวิตแน่ๆ(เส้นเลือดหัวใจตีบ)
แต่โชคดีที่ไปหาหมอทัน
และโชคดียิ่งกว่านั้น
ที่ผมได้รับการดูแลรัษาที่ดีมาก ย้ำว่าดีมาก ๆ
ตั้งแต่ไปถึงห้องฉุกเฉินเลยครับ ที่โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่
จนถึงเข้าพักรักษาที่ห้อง CCU (หอผู้ป่วยหนักโรคหัวใจ) ที่ชั้นแปดตึกศรีพัฒน์
ทั้งแพทย์ พยาบาล เจ้าหน้าที่ทุกคน ดูแลผมและผู้ป่วยคนอื่น ๆ เป็นอย่างดีเท่าที่สังเกตเห็นได้ในตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น
เค้าทำงานกันอย่างหนัก ดึกดื่นแค่ไหน ลืมตาขึ้นมาก็เห็นเค้าปฏิบัติงานกันอยู่ เช้า สาย บ่าย เย็น ดึก รุ่งสาง
แม้จะได้เห็นท่าทีที่อิดโรยอ่อนล้าบ้าง ก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนที่ต้องทำงานหนัก และเป็นสื่งที่น่าเห็นใจและน่าชื่นชมอย่างยิ่ง
แม้จะเป็นที่เข้าใจว่านั่นเป็นหน้าที่ของเค้าก็จริงอยู่
แต่การทำหน้าที่ที่สมบูรณ์แบบ ทำหน้าที่โดยแสดงให้เห็นถึงความ "รักงาน" "รักหน้าที่" อย่างจริงจังและชัดเจนขนาดนั้น
ผมคิดว่าสมควรได้รับการยกย่องชื่นชม และบอกกล่าวให้คนในสังคมได้รับรู้ทั่ว ๆ กัน
รับรู้ว่าในสังคมเรายังมีสิ่งดี ๆ อีกมากมาย แม้จะมีเรื่องไม่ดีอยู่ทั่วไปก็ตาม

ที่สุดผมรอดตายมาได้ โดยรู้สึกขอบคุณ แพทย์ พยาบาลและเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ช่วยให้ผมได้มีชีวิตต่อไป
รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อยที่ไม่ได้กล่าวขอบคุณต่อบุคคลเหล่านั้นด้วยตนเอง เมื่อตอนที่ออกจาก รพ.กลับบ้านมา เพราะอะไร ๆ ดูฉุกละหุกอยู่พอสมควร
หากใครได้อ่านกระทู้นี้ และรู้จักบุคลากรที่ทำงานในที่นั้น ช่วยบอกเขาด้วยครับ

และผมอยากจะบอกกล่าวต่อใครก็ตามที่
- มีญาติพี่น้องปฏิบัติงานที่นั่น
- มีลูกหลานทำงานอยู่ที่นั่น
- มีสามี ภรรยา มีคนรัก ปฏิบัติงานที่นั่น
- มีแม่ พ่อ ปฏิบัติงานที่นั่น

จงภาคภูมิใจเถิดครับ เค้าเหล่านั้นทำหน้าที่กันอย่างยอดเยี่ยมจริงๆ

สมแล้วครับที่เป็นโรงพยาบาลใหญ่ระดับภูมิภาค

พยาบาลและหมอเป็นอาชีพที่หนักอยู่แล้วครับ ผมขอแสดงความเห็นใจและปรบมือให้มาที่นี้ด้วยครับ

คลิกเพื่อดูไฟล์แนบคลิกเพื่อดูไฟล์แนบ คลิกเพื่อดูไฟล์แนบคลิกเพื่อดูไฟล์แนบ

บะเดี่ยวนี้เริ่มดีขึ้นละกาเจ้า ข้าเจ้าเกยโดนดีเมื่อประมาณ 10 ปี๋ตี่แล้ว วีนแตกกับนางพยามาร (สุมาเต๊อะเจ้า นางพยาบาล) จ๋นถึงตึงวันนี้บ่อก้าวขาไปย่ำแหม๋เลย...

จะไปโฮงยาเอกชนตลอด ละก่อพอมีศรีพัฒน์ ก่อเข้าศรีพัฒน์ตลอด บ่อเกยเปลี่ยนเลย เพราะตี่นี่จะมีก่าอาจ๋านหมอตึงนั้น แต่ต้องเป๋นช่วงเจ๊า กับช่วงมะแลงเน่อเจ้า

อาจ๋านหมอนะแน่นอนที่สุด บ่อต้องรอนักศึกษาแพทย์หื้อเสียเวลา ... บะหู้ว่าใผ๋กึ๊ดจะใดนาเจ้า แต่ตี่ข้าเจ้าโดนมา สาหัสอย่างแรงจ้าวววว......

คลิกเพื่อดูไฟล์แนบคลิกเพื่อดูไฟล์แนบ

ไปโรงพยาบาลในสังกัดของมหาวิทยาลัยก็ต้องทำใจ ในเมื่อเป็นโรงเรียนแพทย์ ถ้าไม่ให้นักศึกษาแพทย์มีโอกาสได้ฝึกฝน จะมีหมอที่ดีๆไว้รับใช้ชาวประชาในวันข้างหน้าได้ยังไง ยังไง นสพ.ก็มีพี่เลี้ยงเป็นแพทย์รุ่นพี่ที่จบแล้ว แพทย์ประจำบ้าน แพทย์เฉพาะทาง และอาจารย์แพทย์คอยควบคุมดูแลอยู่ตลอด ตราบใดที่ยังไม่มีใบประกอบวิชาชีพที่ถูกต้อง ก็ตัดสินใจอะไรเองไม่ได้อยู่แล้ว

อืม...ยินดีโตยเจ้า ที่ได้ปะคนดี ๆ ที่เปิ้นตั้งใจช่วยเหลือคนแต้ ๆ ... อันว่าอาชีพหมอ..พยาบาล..เป็นงานที่มีเกียรติ มีศรี และได้บุญนักหลาย.. ถ้าตั้งอกตั้งใจในการทำงาน ทนรับอารมณ์ของคนป่วย..ญาติพี่น้องของคนป่วย.. ( ซึ่งต่างก่อเครียดทั้งนั้น) ไหนต้องพบปะกับสภาพความเจ็ปปวดหลาย ๆ อย่าง ซึ่งบ่าไจ๋สิ่งที่น่าดูเลย ดังนั้น.. สมควรได้รับการยกย่องแต้ ๆ เจ้า... น้อยคนนักจะทำได้ดี บ่าขาดตกบกพร่อง.. แต่ก่อมีบางคนบางส่วน.. ที่ยังใส่อารมณ์กับคนไข้อยู่.. ( อย่างน้องแมวโดน) แต่ก็อย่างว่าเน๊าะ.. ทุกวงการอาชีพ ย่อมมีคนหลาย ๆ แบบ ปะปนกันไป.. เป็นทวิภาวะเน๊าะ.. ( ทุกอย่างในโลก เป็น ทวิภาวะเน๊าะ..) แต่ข้าเจ้าว่า... จะได๋ก่อจ๊างเต๊อะ... ขอฮื่อมีคนดีมากกว่าคนไม่ดีเน๊าะ... บ่าอั้น.. สังคมจะแย่เอานาเจ้า... เฮากู้คน ต่างก่อเป็นส่วนน้อย ๆ ในสังคม จึงควรจะเป็นส่วนที่ดี.. เอาไว้ถ่วงดุลย์ กับคนที่บ่าดีเน๊าะ... อ่ะ...ก่อว่ากั๋นไป....อิอิอิ

คลิกเพื่อดูไฟล์แนบคลิกเพื่อดูไฟล์แนบ คลิกเพื่อดูไฟล์แนบคลิกเพื่อดูไฟล์แนบ

บะเดี่ยวนี้เริ่มดีขึ้นละกาเจ้า ข้าเจ้าเกยโดนดีเมื่อประมาณ 10 ปี๋ตี่แล้ว วีนแตกกับนางพยามาร (สุมาเต๊อะเจ้า นางพยาบาล) จ๋นถึงตึงวันนี้บ่อก้าวขาไปย่ำแหม๋เลย...

จะไปโฮงยาเอกชนตลอด ละก่อพอมีศรีพัฒน์ ก่อเข้าศรีพัฒน์ตลอด บ่อเกยเปลี่ยนเลย เพราะตี่นี่จะมีก่าอาจ๋านหมอตึงนั้น แต่ต้องเป๋นช่วงเจ๊า กับช่วงมะแลงเน่อเจ้า

อาจ๋านหมอนะแน่นอนที่สุด บ่อต้องรอนักศึกษาแพทย์หื้อเสียเวลา ... บะหู้ว่าใผ๋กึ๊ดจะใดนาเจ้า แต่ตี่ข้าเจ้าโดนมา สาหัสอย่างแรงจ้าวววว......

คลิกเพื่อดูไฟล์แนบ

ยังไงถ้าเป็นโรคร้ายแรงก็ควรแวะที่ศรีพัฒน์จะดีกว่า ยิ่งถ้ามีโรคแทรกซ้อนหลายๆโรคศรีพัฒน์น่าจะดีที่สุด เสียเงินดีกว่าเสียเวลาและชีวิต

(ใผ๋ใค่ฟังข้าเจ้าเล่าหื้อฟังก่อเอิ้นมาได้เน่อเจ้า ข้าเจ้าตึงจ๋ำแต้ จ๋ำว่าบ่อมี๋วันลืม อึ๋ยส์ สะหย๋องจ้าววววว)

เออ อู้บะออู้บะออก ง่ะ

ใค่ลองอ่านผ่อบ๋อปี่มิตา แมวหน้อยจะเล่าหื่อฟังทุกช็อตเลย จ๋ำเหตุก๋านวันนั้นได้ บ่อเกยลืมเลยเจ้า...

ต๋อนนั้นยังเป๋นสาวหน้อยอยู่เจ้า โท๊ะ โท๊ะ โท๊ะ ลองเป๋นบะเดี่ยวนี้ก่า ข้าเจ้าจะฟ้องหื้อผ่อ ได้ม่วนกั๋นแน่ๆจ้าวววววว...

เหมือนกันค่ะ
ชั้นเองก็เคยผ่าตัดเส้นเลือดในสมองโป่งพอง ที่โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่
และก็ปรทับใจกับทุก ๆ สิ่งเช่นกัน
รอดตายมาได้เช่นกัน เพราะก่อนวันที่จะผ่าตัด ตัวเองช็อกตาตั้งเลย แบบว่าหมอเรียนได้ยินนะ
แต่ตอบโต้ไม่ได้ รุ่งขึ้นหมอเลยต้องลัดคิวผ่าให้เลย เพราะมีอีกหลายชีวิตนอนรอคิวผ่าอยู่
แต่แบบเราคงจะหนักมากเลย กลัวค่ะ กลัวไม่เหมือนเดิมเพราะมันคือ สมองเลยนะ
แต่ก็ผ่านมาด้วยดี หมอเก่ง มาก ๆ อาจารย์หมอธัญญาค่ะ
ขอบพระคุณมากค่ะ ไม่มีคำอื่นอีกแล้ว และทีมหมอ พยาบาล ณ โรงพยาบาลมหาราชทุกท่าน ขอบคุณจริง ๆ
อ้อ..ตั้งแต่ผ่าตัดเสร็จก็ไม่เคยกลับไปเอ็กซเรย์ซ้ำเลย ไม่ทราบต้องทำไงดีเนี้ย พอจะรู้มั้ยคะ