อ่านหนังสือเล่มหนึ่งจบแล้ว รู้สึกประทับใจโวหารของผู้เขียนเป็นยิ่งนัก น่าเสียดายหนังสือไม่มีปก มีแต่หน้า51-73 ก็เลยไม่รู้ที่มาที่ไปแต่ที่เราอ่านแล้วได้คือความเป็นสัจธรรมของความดี ความหมายของความดีที่เป็นรูปธรรมมากกว่านามธรรม ความดีที่เกิดจากก้นบึ้งของจิตมิใช่เพียงหวังเอาหน้า บุคคลที่ผู้เขียนเอ่ยถึง เป็นผู้นำชุมชน ในยุคปี80 เป็นท่านขุน และต่อมาลูกของท่านก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกำนัน ความดีของท่านเป็นสิ่งจับต้องได้ ท่านสร้างวัด สร้างโรงเรียน สร้างศาลาที่พัก
และอีกมากมายในสายตาของผู้คนที่ผ่านไปมาและพบปะรายชื่อและนามสกุลของท่านติดอยู่ตามส
่งปลูกสร้างศาลาวัดวาอารามต่างๆ ความดี กับสถาปัตยกรรม กับรูปธรรม ผ่านเลยวันเวลา ศาลาที่สวยงามก็เก่า ทรุดโทรม และผุพัง สุดท้ายก็มีการบูรณะ ทุบทิ้งแล้วก็สร้างขึ้นมาใหม่ ในนามผู้บริจาคคนใหม่ ชื่อใหม่ รายต่อไป สิ่งปลูกสร้างอื่นๆก็เช่นกัน เวลา60-70 ปีที่ผ่านมาผู้เฒ่าผู้แก่บางคนก็ยังจำได้ดีถึงท่านขุนผู้สร้างคุณูปการแก่บ้านเมืองน
้น วันนี้แม้แต่ศรัทธา ความเคารพนับถือ ความอาลัยรักในตัวท่านหมดสิ้นลงไป หมดสิ้นไปตั้งแต่วันที่ลูกชายของท่านเกษียรกำนันตอนอายุ 60ปี เมื่อ 30กว่าปีที่ผ่านมา ผู้เขียนแสดงว่าความดีอันผู้เป็นบิดาเฝ้าเพียรพยายามสร้างไว้แก่ชุมชน เป็นคุณูปการอันยิ่งใหญ่ สิ่งปลูกสร้าง หากแต่ผู้เป็นบิดากลับหลงลืม หรือ เฉลียวใจคิดสักนิดว่า ผลิตผลที่เป็นรูปธรรมอีกหนึ่งชิ้นคือบุตรแห่งตน ผู้แบ่งภาคไปจากตนนั้น ขัดเกลาสง่างามพร้อมทั้งกายและใจ ทั้งนอก ทั้งใน ดังบิดาแล้วหรือ เพราะหากเป็นดังนั้นแล้วลูกของท่านอีกหลายคนทำไมไม่รักษา โรงเรียนที่ผู้บิดาบริจาคที่ดินเกือบ 10 ไร่ และอาคารเรียนอีก 2 หลัง ที่สำคัญคือชื่อของโรงเรียนก็ใช้นามสกุลพระราชทานของบิดา ปัจจุบันไม่เหลือแม้แต่ วงเล็บ ไว้บนป้ายโรงเรียนด้วยซ้ำไป หนังสือคงสรุปไว้อย่างไร เราก็ หมดปัญญาเพราะว่าขนาดเรืองราวท่านขุนผู้ประกอบกรรมดีที่อ่านยังขาดคนสนใจ เสียดาย ๆ เหลือไม่กี่หน้าหากวันเวลาผ่านไปอีกนิดเรื่องราวของขุนนางผู้หายไป จะกลายเป็นถุงกล้วยแขก หรือ กระดาษชั่งกิโลขาย ก็มิอาจรู้ได้ และถ้าใครมีโอกาสได้อ่านบทความนี้ และมีหนังสือที่ชื่อ ขุนนางผู้หายไป ขอได้โปรดเติมเต็มบทความนี้ด้วย เพราะเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่า คนเขียนเขาสรุปแบบไหน
สำหรับเรา ขอสรุปเอาเองว่า ลูกซึ่งเป็นกำนันนั้น คงสร้างวีรกรรม (เลว)ไว้มากถึงขนาด
ชาวประชาท่านยังมิอยากเอ่ยนาม หรือเก็บไว้ในความทรงจำ เพราะคำที่ว่าหมดสิ้นไป ตั้งแต่ลูกหมดวาระลง ฝากเป็นข้อคิดถึงใครหลายคน และฝากผู้ที่มีหนังสือ.........ช่วยเติมเต็มบทความนี้ด้วย
กะลา

เอ่อ...?อ้ายคับสรุปว่าเปิ้นเป๋นใผ๋...อยู่ตางใดคับ

อ่ะเจ้า....รับทราบและพร้อมปฎิบัติ....แต่ไม่รู้จะหาบทความดังกล่าวได้จากที่ไหน....
รือว่าต้องไปหาตามถุงกล้วยแขกจริง ๆ .......บางครั้ง...ขุนนางก็อาจต้องหายไปตามยุคตามสมัย.....หากแต่...ความดีความชอบไม
ได้มีไว้ติดตามเสา....ตามป้ายชื่อ....
หากขุนนางนั้น....รู้จักว่าการไม่ยึดติดในบุญนั้นกลับได้บุญ ......ทำบุญร้อยล้านพันล้าน......ก็ไม่ขอเอ่ยนาม....จะดีกว่ามั้ย......

ไผ...หว่า????????????????