ช่วงสงกรานต์ทำแต่งานงกๆ
เพราะไม่อยากไปแย่งที่กินที่เที่ยวกะคนอื่น

กะว่าจะอดเปรี้ยวไว้กินหวาน
เที่ยวตอนหลังสงกรานต์เอาดีกว่า นัดหมายกับเพื่อนร่วมทริปเอาไว้ดิบดี
แต่เผอิญวันที่เราจะไปจริงๆ เค้าดันไม่ว่าง
ติดภาระกิจด่วนจี๋ไปรษณีย์จ๋า

ไอ้เราก็ถ้าไม่ไปช่วงนี้ ก็คงอีกนานเลยถึงจะได้ไป
เพราะเดือนหน้าต้องไปรับจ๊อบสั้นๆที่เกาะเต่าอีก

เลยตัดสินใจขับรถออกเดินทางไปคนเดียว

มันก็รู้สึกแหม่งๆอยู่บ้างน่ะ ที่ไปคนเดียวในวันนี้
(ปกติก็ไปคนเดียวบ่อยน่ะครับ แต่วันนี้มันรู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้)

แต่คิดในอีกทางนึง
ก็คิดปลอบใจตัวเองเอาไว้ว่า
อย่างน้อยเราก็มีเวลาอยู่กะตัวเอง

ได้คิดทบทวนอะไรๆที่ผ่านมาในชีวิตของเรามากขึ้นน่ะ

เพราะที่ผ่านมาเราอาจยุ่งมาก
หลายสิ่งหลายอย่างผ่านเข้ามาในชีวิต
เราไม่ค่อยมีเวลาได้ทบทวนมันเอาซะเลย

ขอใช้ช่วงเวลานี้ที่อยู่คนเดียว ไปเที่ยวคนเดียวมันนี่แหละ
เพื่อทบทวนในสิ่งเหล่านั้น

แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าการที่เรามีเวลากะตัวเองมากๆมันจะทำให้เราคิดมากจนเกินไปซะนี่

ขับรถไปเรื่อยๆ
ทริปนี้ตอนแรกกะว่าจะไม่เอารถไปด้วยซ้ำ

อยากจะเปลี่ยนรูปแบบการเที่ยวที่จำเจอย่างที่เคยทำมา

กะว่าจะแบกเป้ไปเรื่อยๆ
อาจนั่งรถโดยสารไป เหนื่อยไหนก็พักนั่น
ไม่ซีเรียสว่าต้องไปถึงที่หมายให้ทันเวลา

แต่เอาไปเอามาด้วยเวลาที่จำกัด
เลยต้องเอารถส่วนตัวไป
แต่ก็ยังคงคอนเซปต์เดิมคือ ไปมันเรื่อยๆ ขับช้าๆเอื่อยๆ
ไปถึงที่หมายกี่โมงก็แล้วแต่ ไม่สนใจ เพราะไม่ได้คาดหวังอะไรมาก

จุดหมายที่จะไปคือเข้าไปเชียงใหม่
แต่ผมขับรถไปด้วยความเร็วช้าๆ เจออะไรที่ไหนสวยๆ ก็จะจอดถ่ายรูปตลอด
หากว่าคนที่ไปด้วยเป็นคนเมารถ เค้าคงด่าผมเปิงไปแล้วหล่ะ
เพราะเดี๋ยวจอด เดี๋ยวหยุด

บางครั้งการเดินทางของเราไม่จำเป็นต้องเป็นเส้นตรง
พุ่งปรู๊ดไปหาจุดหมายปลายทางซะเสมอไป

ลองทำชีวิตตัวเองซิกแซกบ้าง
ออกนอกลู่นอกทางบ้าง

แต่ถ้าออกนอกทางไปแล้ว
ต้องหาทางกลับมาเส้นทางเดิมให้เจอ

....................

ตอนที่ผมขับรถไปเพื่อจะไปเชียงใหม่ในวันนี้นั้น
ผมต้องขับผ่านทางแยกเพื่อไปดอยช้างกับดอยวาวี

ความคิดนึงมันก็แว่บเข้ามาในสมองโดยทันที
"เรายังไม่เคยไปที่นี่มาก่อนเลยนี่นา...ลองเข้าไปดูหน่อย"

ว่าแล้วก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปโดยไม่มีข้อแม้กับตัวเอง

ระยะทางจากปากทางแยก แล้วเราจะไปดอยวาวีนั้น
อยู่ที่ประมาณหกสิบกิโลเมตร
ก็ไกลใช้ได้เหมือนกันน่ะครับ สำหรับการขับบนเขา
และเส้นทางคดเคี้ยวไปมาแบบนี้


แต่ผมอยากจะบอกว่า ถนนสายนี้น่าขับรถกินลมมาก
เพราะบรรยากาศมันดีจริงๆ
ยิ่งถ้ามาตอนบ่ายแก่ๆแบบตอนที่ผมมา แสงสีของธรรมชาติมันดูสวยงามจริงๆ

ผมขับรถไปเรื่อยๆ
ความเร็วไม่เกิน 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

แถมยังไม่พอ จอดทุกๆ 10-15 นาที

อย่างที่บอก มันเห็นอะไรก็สวยไปหมด
แวะถ่ายรูปตลอดทาง

แต่ไอ้สิ่งที่ผมบอกว่าสวย
บางคนมาเห็นก็อาจจะบอกว่า"ธรรมดามากๆ ฉันเห็นมาเยอะแล้ว"

ความสวยนั้น
มันวัดกันเป็นตัวเลขไม่ได้หรอกครับ
มันเป็นปัจเจกบุคคล แต่ละคนย่อมมีมาตรฐานไม่เท่ากัน

แม้กระทั่งสิ่งเล็กๆน้อยๆในธรรมชาติ
ที่เราเห็นจนเจนตาในชีวิตประจำวัน

หากจะมองให้มันสวย มันก็สวยได้

ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองมันออกหรือเปล่า...

เจอใครที่เราคิดว่าเค้าเป็นคนแปลกหน้าของเรา

ลองเปิดใจคุยกะเค้าดูบ้าง
เราอาจได้มุมมองอะไรที่มันกว้างขึ้น

ทริปนี้ก็เช่นกัน

ผมไปเจอใคร ผมก็เข้าไปทัก เข้าไปคุย
มิตรภาพมีอยู่ทุกที่

(ยกเว้นเจ้าตัวในรูปนี้ มันเห่าผมอีท่าเดียวเลยครับ)

ไปคุยกะคนปลูกส้มเขียวหวาน
ก็ได้กินส้มเขียวหวาน

แต่มันเป็นส้มเขียวหวานที่อร่อยกว่าที่เราไปหาซื้อมาจากตลาด
เพราะมันอิ่มเอิบความหวานไปด้วยไม่ตรีจิต

บางครั้งบางอารมณ์ เรามักจะคิดไปเองว่าเหมือนเราถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยวในโลกใบนี้
แต่ถ้าหากเรามองลงมาจากมุมที่สูงกว่านั้น

เราจะรู้ได้เลยว่า
เราไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก

แต่จิตของเราต่างหาก ที่ไปปรุงแต่งความรู้สึกเศร้า ความรู้สึกเหงาให้มันมากขึ้นเอง

มีคนที่รักเราอยู่มากมาย
แต่เรามองไม่เห็นมันเองต่างหาก
(อันนี้ได้ไอเดียมาจากคุณ กะว่าก๋าครับ)

เหมือนต้นไม้ใหญ่ต้นนี้
ถ้ามองเผินๆ เหมือนมันจะยืนต้นโดดเดียวอยู่ลำพัง

แต่มันจะมองออกหรือไม่ว่า
มันยังมีต้นหญ้าสีเขียวๆเล็กๆอยู่รายล้อมคอยเป็นเพื่อนมันอยู่

ตอนนี้หากคุณรู้สึกเศร้า รู้สึกเหงา ลองมองไปรอบๆ
คิดตรึกตรองดูให้ดี......เราอยู่ตัวคนเดียวแน่หรือ?

บางครั้งผมยอมรับว่าผมก็เป็นคนนึงที่จิตตกบ่อยๆ
ทั้งๆที่เราก็รู้ว่า การที่เราจิตตกนั้น มันไม่ได้เกิดจากอะไรเลย

เกิดจากตัวของเราเองทั้งนั้น
เราคิดเอาเอง ปรุงแต่งเอาเอง

จริงๆทุกข์อยู่ที่ไหน
เราก็ต้องดับที่นั่น แต่บางทีตอนที่เราจิตตกมากๆ
ผมก็ทำตามหลักการง่ายๆแบบนี้ได้ยาก

สักวัน ผมคงจะฝึกจิตให้ต่อสู้กับเรื่องแบบนี้ได้