หว่างนี้คนบ้านเฮาเมืองเฮาก่าหาป้นไปจากความตุ๊กความเศร้าในก๋านจากไปของพระพี่นาง.... แต่คนเฮาจะตุ๊กอยู่อย่างนั้นตลอดกึ๊ดว่าถ้าพระพี่นางเปิ่นทรงฮับฮู้ได้ก่อคงจะบ่าทรงโปรดเป๋นแน่แต้เพราะเหมือนกับว่าเปิ่นเป๋นเหตุหื้อประชาชนได้เป๋นตุ๊กฮ้อน.... แต่ก่อบ่าใจ่ว่าเฮาจะปากั๋นรื่นเริง... อันนั้นก่อบ่าสมเปิง..

เพราะก๋านตุ๊กล้ำก่อเป๋นโทษ... ก๋านสนุกสนานล้ำเกินก่อเป๋นโทษ... ครูบาศรีวิจัยอันเป๋นตี่เคารพเป๋นศรัทธาของคนบ้านเฮาเปิ่นเกยฮ่ำเปิงไว้ว่า "สนุกอยู่ไหนตุ๊กโศกอยู่ฮั้น" อันนี้แม่เฮาอู้หื้อฟังอยู่เจื่อๆ.... จ่างจะแต้จะนั้นก่อจา...

แต่สำหรับตั๋วเก่าแล้วกึ๊ดว่าเป๋นจะนั้น ก๋านสนุกสนานในจีวิตจ๋นล้ำไปนั้นมันทำหื้อขาดสติ ขาดสัมปชัญญะ ทำหื้อเกิดอาก๋านแห่งความสุดขั้ว ลืมตั๋วลืมใจ๋ แล้วมักจะปาหื้อได้ไปพบไปป๊ะซึ่งยังความตุ๊กก๋าย ตุ๊กใจ๋เอายามลูน....

แต่ต้องมาทำความเข้าใจ๋ก่อนว่า... ความสนุกกับความสุขนั้นต่างกั๋น... ต่างกั๋นทั้งอาก๋านและความฮู้สึก.... เอาอย่างง่ายๆ ความสนุกนั้นมันปาเฮาลืมคิง อย่างว่ากอยหนังตลกนี่ไค้หัวกั๋นจ๋นแป๋งอาก๋านทางกายเป๋นดีน่าไค้หัวไปโตย บางคนจ๋นปอน้ำหูน้ำต๋าปัง... อาก๋านบ่าสงบบ่างามหันได้ชัด....

ต่างจากความสุข.... ก๋านมีความสุขมันบ่าถึงกับไค้หัวกั๋นดังก๊ากๆ จะนั้น ซ้ำเตื่ออย่างเก่งเฮาก่ออาจจะมีก่าฮอยยิ้มมุมปากซักหน่อย แต่ในใจ๋มันจะฮู้สึกจุ่มใจ๋เย็นอก เป๋นความสุขุมคัมภีร์ภาพ เป๋นภาวะตี่ยังคงสติแลสัมปะชัญญะไว้ได้.... มันมีความลุ่มลึกเหลือกั๋นนัก....

ย้อนมากอยว่านอกจากความแตกต่างทางก๋ายแล้วมันต่างกั๋นจะใดแหม.... ในด้านความฮู้สึก ถ้าเฮาสำเหนียกดีๆ เฮาจะเห็นชัดว่า ความสนุกนั้นมันชั่วประเดี๋ยวประด๋าว... มันเกิดแป๊บๆ แล้วก่อหายไป บ่าจีรัง มีแต่จะทำหื้อใจ๋โหยหาความสนุกนั้นแหมยามบ่าได้สนุกต๋ามต้องก๋านมันก่อได้หื้อขัดใจ๋แต้ๆ ต้องไปเซาะหาความสนุกอื่นๆ ต่อไป เป๋นอาก๋านตี่ดิ้นรนค้นหา นั้นนะตี่ฮ้องว่าเป๋นตุ๊ก....

ส่วนความสุขในจิตใจ๋นั้นมันจีรังกว่า.... ก๋านตี่เฮาได้พบได้ป๊ะกับความสุข มันจะสงบเย็นในใจ๋แล้วประทับอยู่อย่างนั้น คงอยู่อย่างนั้นเมินนาน บ่ามีอาก๋านดิ้นรนค้นหา แต่เป๋นความฮู้สึกประจักษ์อยู่ตี่ใจ๋ว่า เออ ... อาก๋านจะนี้น่อสุข ทำง่ายๆ จะนี้น่อสุข สบายอย่างนี้น่อสุข โล่งจะนี้น่อสุข.... จะมีสิ่งภายนอกมาประกอบ หรือบ่ามีก่อเป๋นสุข.... เป๋นอาก๋านตี่สุขุมลุ่มลึก ประกอบด้วยความฮู้สึกแห่งต๋นตั๋วอยู่เสมอ...

ความสุขแต้ๆ มั่นคงจะนั้น ความสุขบ่าทำหื้อเป๋นตุ๊กในยามลูน มีก่าจะเพิ่มพูนความสงบสุขในจิตใจ๋ไปติ๊กๆ อาจจะกำละหน้อยๆ บ่าตื่นเต้นเหมือนกับความสนุก แต่มีก๋านสะสมพอกพูนงอกงามอย่างยั่งยืน...

ยามเฮามาแผววัดท่าตอนเมืองแม่อายนี่เหมือนกั๋น เปิ่นว่ามีสวรรค์ถึงเก้าจั้นหื้อเฮาได้ไปไหว้สาปู๋จา.... สวรรค์มันหยังมาจิ้ง.... อาจเป๋นกำรำพึงของไผบางตน... ก่อท่าจะแต้อย่างเขาว่านั้นนะ... ยามจะขึ้นสวรรค์บ่าใจ่ว่าต้องไค้หัวคะๆ ไป ก๋านขึ้นสวรรค์นั้นต้องใจ้ความอุตสาหะ... ความพากเพียร... แต่บ่าใจ่ก๋านหักห้าวเอาก่าใจ๋จะนั้น...

ก๋านขึ้นสวรรค์แต่ละจั้นๆ ไปนั้นต้องใจ้แฮงก๋าย แฮงใจ๋ มีสติ มีความระลึกอยู่เสมอ มีความระมัดระวังแห่งอันตรายตี่มีอยู่รอบข้าง.... ยังแควนหน่อยตี่บ่าเดี่ยวมีรถยนต์หื้อได้นั่งปอสบายๆ ถ้าเป๋นต้องเตียวละก่อจะหันสวรรค์ชัดขึ้นแหมนัก...

เพราะก๋านเตียวขึ้นดอยนั้นแต่ละก้าวต้องใจ้ตึงแฮงก๋ายและแฮงใจ๋ เหนื่อยยากอิ๊ดอ่อน แต่เมื่อแผวตี่หมายแต่ละตี่นั้น... มันหยังมาเป๋นสุข มันสบาย มันทำหื้อเห็นว่า ผลของก๋านลำบากในยามต้นย่อมยังหื้อเกิดความสุขเมื่อแผวตี่หมาย เหมือนคนเฮาเพียรทำความดี ย่อมลำบากในยามต้น แต่เห็นผลงดงามเมื่อยามป๋าย..

ก๋านก้าวขาแต่ละข้างของเฮาถึงแม้จะลำบากในยามต้นๆ แต่เมื่อป้นไปจากชั้นแรกแล้ว เฮาก่อจะหันถึงความเป๋นธรรมดา หันว่าก๋านก้าวขาแต่ละครั้งมันก่อลำบากเท่าๆ กับก๋านก้าวขากุ๊ครั้ง... แต่กุ๊ครั้งตี่ย่างก้าวมันปาเฮาไปสู่จุดหมาย...


โพสต์นี้ได้รับการแก้ไขโดย loongtri Nov 18 2008, 09:47

ถ้าฮู้ได้จะนี้แล้วเฮาก่อจะหันว่าความลำบากเป๋นเรื่องธรรมดา เป๋นเรื่องปกติ.... แล้วเฮาก่อจะมีฮอยยิ้มขึ้นตี่มุมปาก เอ่อ... กึ๊ดได้จะนี้ก่อมีสุขแล้วหนอ บ่าต้องไปล่นหาความสนุกอะหยังนิ... เตียวไปกุ๊ก้าวก่อมีความสุขกุ๊ก้าว....

ฝึกได้จะอี้ไปหมั่นๆ ไปเจื่อๆ ก่อจะมีความสุขพอกพูนไปติ๊กๆ เยี๊ยะอะหยังอยู่ก่อฮู้สึกว่าก๋ำลังเยี๊ยะอันนั้นอยู่ ความฮู้สึกบ่าได้ไปตางใด ความฮู้สึกบ่าได้โหยหา กาว่าไคว่คว้าหาอะหยังเพิ่มเติม... ยามนั้นความสงบเย็นก่อจะเข้ามาในจิต ในใจ๋ เป๋นกู่เป๋นกิม ว่าจะอั้น...

มันเหมือนเฮาก๋ำหัวใจ๋ของความสุข ก๋ำหัวใจ๋ของจีวิตตี่เกิดมาเป๋นมนุษย์ไว้นั้นแล้ว.... มันมีก่ามีสินแต้ๆ... กำว่าอยู่เย็นเป๋นสุขมันเป๋นจะใดก่อได้ฮู้ก่อกำเนี๊ยะ...

หัวใจ๋ยามนั้นย่อมกล้าหาญ มีพลัง มันเหมือนหัวใจ๋ก๋ำลังยิ้ม มีฮอยยิ้มอันยิ่งใหญ่ เปี่ยมพลัง...

ซ้ำยามตี่ดวงต๋าของความฮู้ได้เปิดขึ้น ย่อมเห็นซึ่งแสงสว่างอันงดงาม ย่อมได้เห็นแล้วซึ่งสวรรค์อย่างแต้จริงต๋ามเจตนารมณ์ของผู้แป๋งผู้สร้าง... สื่อทัศนาหมู่นี้..

เพราะก๋านได้กระทำแล้วต๋ามกำของผู้ตี่เกยเตียวบนเส้นทางนี้มาก่อน เป๋นผู้พบแล้วซึ่งความสุข แลสวรรค์กุ๊จั้นกุ๊ภูมิ... เหลือก่าว่าเฮาจะเตียวโตยก่อก่าต๊ะอั้น.. จะกอยก่าภายนอก กาว่าจะกอยเข้าไปแผวภายใน... ปริศนามีหื้อกุ๊ยามตี่เตียวไป...

ไปแผวยังยอดของความสุขตี่กุ๊ผู้กุ๊เหล่าของผู้รู้ย่อมสรรเสริญว่า.... ดีแล้วๆๆ... ว่างามแล้ว...

เป๋นยอดของความปราถนาตี่บ่ามีความสนุกม่วนงันหลงเหลืออยู่.... มีก่าความสงบนิ่งเยือกเย็น และเป๋นสุขอย่างหามิได้...

มีก่ากว่าเงินใดๆ ในโลกียะสุข....


โพสต์นี้ได้รับการแก้ไขโดย loongtri Nov 18 2008, 09:50

มีก่ากว่าคำ (ทอง) ใดๆ ในโลกนี้...

บ่าใจ่เพชรนิลจินดาใดๆ ทั้งสิ้น.... แต่เป๋นแค่เถ้าธุลีของโลกียะ เป๋นสิ่งตี่ละไว้หื้อเห็นว่า เป๋นแค่ดินในโลก... สิ่งตี่เหลือมีก่าดินอยู่ในโลกนี้... สิ่งมีก่าแต้จริงคือความมอดไหม้ไปยังตั๋นหา ความทะยานอยาก เหลือไว้ก่าความฮู้...ฮู้อยู่ต๊ะอั้น เป๋นสุขอยู่ต๊ะอั้น...

เป๋นสวรรค์ตึงเก้าจั้นอยู่บนยอดดอยยอดภู....

เป๋นตี่ซึ่งหื้อจาวเฮาได้ไปเซาะหา ได้ไปหันได้ไปกึ๊ดได้ไปฮ่ำเปิง ยังสิ่งตี่กิ๋นบ่าฮู้เสี้ยง ใจ้บ่าฮู้หมด ....

หื้อเฮาได้แลไปไก๋ๆ ได้กอยไปตางหน้า.... ว่าจะเลือกเอาความสนุกกาว่าความสุขหื้อตั๋วเก่า...

เพื่อหื้อได้ปะได้พบกับสวรรค์ทั้งเก้าจั้นของเมืองแม่อาย... บ้านท่าตอน...นั้นแล....

วันนี้ก่อขอเอวังต๊ะอี้ก่อนละนายเฮย.... อายุวัณโณ.... สวัสดี...

เป๋นเมืองในฝันติอยากไปแหมเมืองปอๆกับ..เมืองป๊าว..
เห็นฮูปละส้ำไค่อยากไปเยือน
มีนาคปี๋เปิ้งสุดยอดงานปั้นแหมกำ...
แม่อายยยยยยยย

ฮูปสุดท้าย งามแต๊งามว่าเจ้าลุงตรี แป้นเป๋นจาวฝาง ไปแอ่ววัดนี้อยู่สองสามเตื้อเจ้าไปล่าสุด เมินนักแก ต๋อนเปิ้นกะลังแป๋งใหม่ๆ บ่าเด่วนี้แล้วละงามเนาะ

วัดนี้ข้าเจ้าเกยไปครั้งหนึ่งในชีวิตฮู้สึกประทับใจ๋ขนาด อยากปิ๊กไปแห๋มซักครั้ง

ขอบคุณสำหรับฮูปถ่ายเจ้า

ข้อคิดดีดี...กับฮูปงามๆ....ขอบคุณครับ...ลุงตรีฯ

ผมยังบ่าเกยไปวัดนี้เลย...มีโอกาสต้องไปแน่นอน...ครับ...

แอ่นและ...ไปแอ่วเมื่อใดนิ..อิอิอิ

วัดนี้งามแต๊ๆ ครับ บ่าเกยไปถ้ามีโอกาศจะแวะผ่อซักกำ ขอบคุณฮูปงามๆ ข้อคิดล้ำลึกดีๆ ตวยครับ

หง่า อยากไป ๆๆๆๆ

สงสัยจะต้องหื้อได้เหี๋ยล่ะก้า บ่าได้ไปแอ่วท่าตอนเป๋นสิบปี๋ป๋ายแล้ว
ซ้ำมาหันฮูปงามๆของลุงตรี เป๋นดีใค่ไปขนาด
ต้องปิ๊กไป ตกลง กับ ค.ล.ม ( คณะ ลูก และ เมีย ) ถึงแผนก๋านเดินทางซะแล้ว...
ขอบคุณลุงตรีสำหรับฮูปงามๆ ครับ